,,

ΝA ΘΥΜΑΜΑΙ

Μία ψυχολόγος περπατούσε ανάμεσα στο κοινό της όση ώρα τους μιλούσε για την διαχείριση του άγχους. Την στιγμή που ύψωσε ένα ποτήρι με νερό, όλοι σκέφτηκαν ότι θα έκανε την κλασική ερώτηση “είναι μισογεμάτο ή μισοάδειο;”. Αντί για αυτό όμως, εκείνη, με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο της, έκανε την ερώτηση: “Πόσο βαρύ είναι ένα ποτήρι με νερό;”

Διάφορες απαντήσεις ακούστηκαν με διακύμανση από 100 ως 300 γραμμάρια. Εκείνη απάντησε:

"Το απόλυτο βάρος του δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόση ώρα το κρατάμε. Αν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι πρόβλημα. Αν το κρατήσω για μία ώρα, θα μου πονέσει ο ώμος. Αν το κρατήσω για μία ημέρα, θα μουδιάσει ο ώμος μου και θα παραλύσω.

Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του ποτηριού δεν αλλάζει, αλλά όσο περισσότερο το κρατήσω τόσο πιο βαρύ θα γίνεται.”
Και συνέχισε: “Τα άγχη και οι ανησυχίες στη ζωή είναι ακριβώς όπως αυτό το ποτήρι νερό. Αν τα σκέφτεστε λίγο δεν θα συμβεί τίποτε. Αν τα σκέφτεστε κάπως παραπάνω, θα αρχίσουν να σας ενοχλούν.Και αν τα σκέφτεστε συνεχώς, θα αισθανθείτε παράλυτοι - ανίκανοι να κάνετε οτιδήποτε”.

Να θυμάμαι να αφήνω το ποτήρι κάτω.

,,

Τα βράδια που δεν κοιμάμαι,κάθομαι και σκέφτομαι.
Όχι κάτι ιδιαίτερο,απλά εσένα.
Αναρωτιέμαι αν είσαι καλά…
Αν είσαι ευτυχισμένος!
Βλέπεις έχουμε καιρό να μιλήσουμε.
Εκείνο το βράδυ πήρες αυτό που ήθελες και μετά έχασα την αξία μου.
Ούτε ένα τηλέφωνο,ούτε ένα μήνυμα…
Φαίνεται δεν νοιάζεσαι πια,
Θα βρήκες κάποια άλλη να γεμίζει το κενό που κάποτε γέμιζα εγώ.
Το δικό μου όμως ποιος θα το γεμίσει;
Δεν έχω βρει κάποιον άλλο να μ’αγαπήσει.
Και όχι επειδή δεν έψαξα,Έψαξα!
Παντού,αλλά κανείς δεν σου έμοιαζε.
Ούτε στο χαμόγελο,ούτε στο βλέμμα,ούτε πουθενά.
Γιατί το δικό μου το κενό,μόνο εσύ μπορείς να το καλύψεις.
Αλλά διάλεξες να φύγεις.
Με άφησες να ζω μόνο με τις αναμνήσεις.
Τις σκέψεις,τις ωραίες στιγμές που περάσαμε.
Και αυτές είναι η αιτία που δεν κοιμάμαι.
Δεν θέλω να θυμάμαι αλλά εκείνα έρχονται αυτόματα στο νου.
Δεν ονειρεύομαι,όχι.
Έπαψα να το κάνω αυτό πολύ καιρό.
Πλέον ζω με το φόβο να κοιμηθώ ή να κλείσω τα μάτια μου γιατί ξέρω ότι το πρώτο πράγμα που θα δω είσαι εσύ.
Και όποτε σε βλέπω,κλαίω.
Και μένω πάντα έτσι,θλιμμένη.
Και θα μένω ως την στιγμή που θα γυρίσεις σε ‘μένα.
Αν γυρίσεις.
Αλλά ακόμα και αν δεν έρθεις,να ξέρεις…
Πως Σ’αγαπάω.

Να το θυμάσαι  (via skertsaki)

(via mexrinavrethoumepali)